সমালোচনা

“আনৰ দোষ-গুণ বা আনে কি কৰিলে, কি নকৰিলে তালৈ চকু নিদি নিজে কি কৰিছে বা কৰা নাই তালৈহে চকু দিয়া উচিত৷” – বুদ্ধদেৱ ৷

আজিৰ দিনত আনক সমালোচনা কৰাতো তেনে সহজ, যাৰ যি মনযায় তাকে বলকি দিয়ে,কোনো সঠিক তথ্য নোহোৱাকৈ, বিষয়-বস্তু ওপৰত জ্ঞান নোহোৱাকৈ আনৰ দোষ খুচৰিবলৈ যায়৷ সমালোচনাৰ প্ৰয়োজন আছে কিন্তু সেই সমালোচনা সদায় যোগাত্মক হোৱা উচিত, হিংসাৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা সমালোচনাই সমাজত কেৱল বিভেদহে আনে৷ সেয়েহে আনক সমালোচনা কৰা আগতে নিজৰ দোষবোৰ চাই লোৱাটো উচিত৷

বিশেষকৈ ৰজনৈতিক নেতা- পালিনেতাই ৰাজহুৱাভাৱে যি ভাষণ দিয়ে সেই ভাষণত কেৱল বিপক্ষ দলক মাথোঁ সমালোচনাহে কৰা দেখা যায়৷ ৰাজনীতি মানে কি এটা পক্ষেই আনটো পক্ষক বিৰুদ্ধাচৰণ কৰাটোহে নেকি? নেতা হিচাপে তেওঁলোক অহংকাৰী মনৰ মানুহ৷ কাৰণ অহংকাৰী মানুহে নিজৰ দোষ সমূলি নেদেখে আৰু কোনোবাই যদি দেখাইও দিয়ে তেতিয়াও মানি ল’বলৈ কুন্ঠাবোধ কৰে৷ অহংকাৰী মানুহৰ অহংকাৰেই পৰম বিভূতি তাক অটুট ৰাখিবলৈ সি সদায় চেষ্টা কৰে৷ সেই কাৰণে অহংকাৰীয়ে নিজৰ দোষ সদায় লুকুৱাবলৈ বিচাৰি ফুৰে৷ পৰচৰ্চ্চা আৰু পৰনিন্দা অহংকাৰীৰ পৰম ঔষধ৷

পৰচৰ্চ্চা নকৰিলে অহংকাৰীৰ অহংকাৰ নৰজে৷ দম্ভ অহংকাৰ সকলোৰে অপ্ৰিয় বস্তু৷ সেই গতিকে আমি সমূহ অসমবাসীয়ে মিলিজুলি এই অহংকাৰী মনুহৰপৰা ক্ষমতা খক নাইকিয়া কৰিব লাগিব৷

“জয় আই অসম”